(",)..ThE BesT tHinG In YoUR HeaRT , BeinG WitH SomE WordS You GIve To SoME OnE..(,")

   คิดถึงพ่อจังเล้ยยยย  วันนี้ครบรอบ 25 ปีแล้วนะเนี่ยที่เราจากกัน เรามีโอกาสได้ใช้ชีวิตด้วยกันแค่ 1,396 วัน เองเนอะพ่อ แต่ไม่ว่าพ่อจะจากพวกเราไปนานแค่ไหน พวกเราก้อยังรักและคิดถึงพ่อเสมอนะจ๊ะ  ไม่ต้องเป็นห่วงแม่ยังดูแลพวกเราได้ดีเท่ากับวันแรกที่พ่อจากไปนะจ๊ะ แต่ตอนนี้...แม่หนีไปเดินนสายงานกฐินอีกแล้ว..TT^TT

  วกกลับมากันที่อัมพวากันดีกั่ว เดือนนี้ยังไม่ได้ไปฉีดยากระตุ้นกันบ้า เลยต้องออกไปหาที่บรรเทาอาการบ้ากันซักเล็กน้อย ทริปนี้ก้อมีแต่หน้าเก่าๆ แก่ๆ เหมาะสมกับสถานที่เก่าแก่ที่เราไปกันเป็นอย่างมาก แต่งานนี้เราได้ "น้องโน๊ต" มาเพิ่มสีสันให้แก่ทริปนี้ เพราะน้องเค้ามีรัศมีออร่าเกินกว่าเจ้าของสเปช อืมมมม...ขาวได้อีกนะคะคุณน้อง เอาพวกป้าๆหมองไปในบัดดล เราออกเดินทางกัน 8.30 น.  มุ่งหน้าสู่อัมพวา ด้วยความที่คนขับชำนาญทาง (รึป่าว) วนเล่นบนทางด่วนกันซะงั้น กว่าจะถึงที่หมายก้อปาเข้าไป3ชั่วโมงกว่าๆซึ่งก้อหมายถึงว่าเป็นเวลาที่ทันท้าวสุริยะเทพปฏิบัติงานพอดี แดดตอนเที่ยงในเวลานี้มันช่างแรงกล้าเสียนี่กะไร ของเยอะ คนเยอะ เดินลมจับไปตามทาง  แต่ถึงแม้อากาศจะร้อนแต่บรรยากาศโดยรอบมันดูมีชีวิตชีวาจังเล้ยยย  มีท้องฟ้า..มีสายน้ำ..มีภูเขา..มีต้นไม้...แล้วเราจะอยู่อย่างไร ถ้าไม่มีอะไรเหลือเลย (เพลงพี่เบิร์ดมาได้ไงเนี่ย55+)  ...เพื่อนๆที่รักของกรู หากได้เข้ามาอ่านขอให้รู้ไว้ว่า กรูอยากมาอีก ไปนอนอัมพวากัน อยากรู้ว่าทำไมอังศุมาลินถึงมารอโกโบริที่ต้นลำพู ที่สำคัญ กุอยากเห็นหิ่งห้อยยย~ง้อย~ง้อยยยย!! เข้าใจมะเพื่อนๆ

  สุดท้ายแระๆ ถ้าจะไม่เอื้อนเอ่ยถึงหลานตัวน้อยๆของพวกเราที่เพิ่งลืมตาขึ้นมาดูโลก ก้อออกจะดุเป็นการไม่ให้เกียรติแม่ของหลานเราซักเท่าไหร่ ฮ่าๆๆ หลังจากที่แม่เจให้กำเนิดลูกสาวตัวน้อยๆตั้งแต่ 09/09/09 (เข้าใจหาวันเริ่มผลิตเนอะเพื่อน..อิอิ) ในระยะเวลาที่ผ่านมาเดือนกว่าๆจะให้หลายชือเล่นว่าอะไรดี น้องจีน คอตต้อน จีน คอตต้อน คอตต้อน หรือว่าจีน ตอนนี้แม่เจได้สรุปความเห็นจากหลายฝ่ายทีร่วมประชุมแล้วเห็นว่า "คอตต้อน" นั้น....เป็นชื่อที่ดีที่สุดแล้วสำหรับลูกเธอ ตั้งแต่หล่อนมีลูกน้อยกลอยใจ หล่อนก้อตัดขาดจากทางโลกไปเลย ไอทีที่เคยว่าแน่ มาตอนนี้แม้แต่ Face Book ที่เค้าฮิตกันทั้งบ้านทั้งเมือง นอกจากเธอจะเล่นไม่เป็นแล้ว ก้อยังย้อนถามว่า Face book มันคืออาราย??!! การที่จะเลี้ยงลูกซักคนนี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเนอะเพราะในชีวิตจริงเราไม่สามารถเข้าไปเก็บผักในFarmvilleมาเลี้ยงลูกได้ สู้เพื่อลูกนนะเมิง ไฟล์ทติ้ง!!!

วันแรงงานแห่งชาติ  เพื่อนๆไปเที่ยวไหนกันมามั่งคะ เราวางแผนกันว่าทริปนี้จะไปไหนกันดี แล้วแก้วก้อเคลื่อนที่ไปตกที่เกาะช้าง เฮ้ย!!ไม่ใช่ผีถ้วยแก้ว ฮ่าๆๆ ทุกคนลงความเห็นกันว่าจะไปเกาะช้างกัน เพราะฉนั้นก่อนเดินทาง1อาทิตย์ ทุกคนจะไม่เป็นอันทำการทำงานเพราะมัวแต่หาข้อมูลว่าจะซื้อทัวร์ หรือไปตายเอาดาบหน้ากันดี แต่วันแรงงานเยี่ยงนี้จะหวังน้ำบ่อหน้าก้อคงไม่ไหวแน่ๆ จู่ๆก้อมีนางฟ้าผู้ใจดี นามว่า "น้องเก่งสวย" จัดสรรหาที่พักให้เพื่อนสาวตาดำๆกัน ได้พักผ่อนอย่างสะดวกสบาย สรุปทริปนี้ที่พักได้แล้วเป็นรีสอร์ทสวยงามเงียบสงบและส่วนตัวสุดๆ งั้นก้อไปหาที่เที่ยวเอาข้างหน้าละกัน...

 

แล้ววันเดินทางก้อมาถึง.....ล้อเคลื่อน6โมงเช้าจากบ้านเราแล้วก้อไปรับเพื่อนสาว(โสด)ทั้งหลายอันได้แก่ 

 

1.นู๋ก้อย รูปพรรณสันฐาน  ตัวเล็กๆ ใส่แว่น.....ขี้ลืมตัวแม่

2.น้องเจี๊ยบ  เหรัญญิก ประจำกลุ่ม ไปไหนก้อได้ กินไรก้อได้ นอนไหนก้อได้ ตามใจพวกพี่ๆ

3.นัง(คุณนาย)เมธ ใครที่คิดจะไปไหนกะมัน กรุณาบอกเวลาสับขาหลอกเผื่อไว้ซัก2ชั่วโมง เพื่อความรวดเร็วและแม่นยำ

4.น้องยู เจ้าแม่บิวตี้ Elite Model ส่งเข้าประกวด อยากรู้เรื่องความงามถามเธอได้

5.นู๋อ้อ  คนอายุเยอะแล้วใช้คำว่า"นู๋"ไม่ได้เหรอ ทำไมอ่ะ?? โก๊ะตี๋ยังใช้เลย โด่วววววว

 

ทุกคนมารวมตัวกันที่หอนู๋ก้อย เพราะนัดกัน7โมงเช้า ขณะที่รอคุณนายเมธเดินทางมาอยู่นั้น ก้อชวนกันเอาของลงมาเก็บที่รถและแล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก้อเกิดขึ้น  ทุกคนออกจากห้องกันหมดพร้อมเสียงประตูปิด กริ๊กกกก!!! นู๋ก้อยแสดงอาการออกทางสีหน้าเล็กน้อย เหมือนเป็นการส่งสัญญาณว่า " กุลืมเอากุญแจห้องออกมา"  เป็นเวลาที่เพื่อนเมธเดินทางมาถึงพอดี หล่อนชักสีหน้าตำหนิเพื่อนๆเล็กน้อยเพื่อเป็นการกลบเกลื่อนว่า " กุไม่ได้มาสายนะที่ไปสายเพราะพวกเมิงลืมกุญแจเอง..ช่วยไม่ได้" เลยต้องไปขอความช่วยเหลือจาก"โก้"พนักงานดูแลหอพัก ซึ่งก้อให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีโดยการไม่มาตามคำขอแล้วก้อปิดเครื่องหนีไปเลย น่ารักมากเลยเมิง อย่าให้กุเจอตัวเป็นๆนะงานนี้มีเช็คบิลว้อยยย!!!  สุดท้ายเลยต้องไปจ้างคนมางัดห้อง กินเวลาไปอีก2ชั่วโมง หลังจากนั้นก้อออกเดินทาง เราใช้เวลาเดินทางกันไปตราดกินเวลากันถึง6ชั่วโมง เพราะมัวแต่ลั๊นลาริมทางไปเรื่อยๆ รอขึ้นเฟอรี่อีก 3-4 ชั่วโมง ไปแค่ตราดเองแต่ทำไมรู้สึกเหมือนเดินทางไปเชียงใหม่เลยเนี่ย และแล้วก้อถึงท่าเรือเฟอรี่อ่าวสับปะรด  จากนั้นก้อขับรถต่อไปยังอ่าวใบลาน ที่พักของเรา กว่าจะได้เช็คอินก้อปาไป3ทุ่มกว่าล๊ะ และเนื่องจากเป็นรีสอร์ทที่ไพรเวทสุดๆ ฉะนั้นเรื่องอาหารการกินไม่ต้องเป็นห่วง เพราะแถวนั้นมัน ...ไม่มี... อะไรให้เลือกกินเลย เป็นไงล่ะพวกเมิง ส่วนตัวพอมั๊ย ฮ่าๆๆ มีแต่ร้านอาหารหน้าโรงแรม เอาฟะะะ!! ชั่วโมงนี้อะไรก้ออร่อยละ อาหารในโรงแรมอ่ะเหรอ อย่าหวังว่าจะได้กินตังค์จากพวกเรา เฉพาะซุปมันก้อชามละ 200 ก่าเอ๊ง จิ๊บๆ.....จากนั้นก้อกลับมาอาบน้ำอาบท่า เข้านอนเก็บแรงไว้วันต่อไป........

    วันที่สองพวกเราก้อออกตระเวนไปหาทริปท่องเที่ยวกันหลังจากที่หม่ำข้าวเช้ากันเรียบร้อยแล้ว ก้อออกเดินทางไปหาดบางเบ้ากันเพื่อไปหาทริปดำน้ำซึ่งห่างจากที่พักประมาณ4-5กิโลฯ ปรากฎว่าทริปดำน้ำเต็ม!!! แต่อีกที่ไม่เต็มแต่ชูชีพไม่พอ เพื่อตัดปัญหาการสละชูชีพให้กัน เลยตกลงกันว่าไปปีนป่ายเล่น ADVENTURE กันดีกว่า จากนั้นก้อเดินทางไปเล่น ADVENTURE กันที่ "TREE TOP" ซึ่งห่างจากรีสอร์ทที่เราพังแค่กำแพงรั้วกั้นเท่านั้นเอ๊งงงง ทำไมต้องไปจองทริปกันถึงบางเบ้าฟะะะ หลังจากเล่นกันจนเหงื่อโทรมกายกันมาพอสมควรแล้วก้อช่วยกันพยุงร่างพากันกลับมายังที่พัก มาว่ายน้ำคลายร้อน แล้วก้ออาบน้ำเตรียมตัวกลับไปที่บางเบ้าอีกครั้งเพื่อหาของกิน มิเสียแรงที่ดั้นด้นไป เพราะอาหารเค้าหร่อยยย เจงๆ

   วันสุดท้าย พวกเราอำลาทริปด้วยการขับรถออกสรรหาทุเรียนกินกัน ไปร้านขายส่งก้อแล้ว ขายปลีกก้อแล้วว แม้แต่ร้านรับซื้อทุเรียนมีตำหนิ เกรดต่ำ ก้อยังไปมาแล้ว ไม่มีทุเรียนสุกขาย แต่เหมือนบุญพาวาสนาส่ง ไปเจอทุเรียนอยู่ร้านนึง เนื้อสุกแบบที่เราต้องการพอดีแล้วก้อเหลืออยู่เพียงลูกเดียว อืมมม ทุเรียนแห่งความหวัง รสชาติมันเป็นแบบนี้เองเหรอเนี่ย 555++ หลังจากเพิ่มพลังให้กับตัวเองแล้ว ยังพอมีเวลาเหลืออยู่บ้าง เราก้อขอไปพิสูจน์ความยิ่งใหญ่อลังการของเซนทรัลพัทยา ทุกคนลงความเห็นกันแล้วว่า กลับมาเดินพารากอนเหมือนเดิมเหอะ เดินที่ไหนก้อ(ไม่มีตังค์ซื้อ)เหมือนกัน..อิอิ จากนั้นก้อมุ่งหน้า(ดำๆ)กลับกรุงเทพฯ โดยสวัสดิภาพ ด้วยฝีมือการดิปรถของเพื่อนเมธ..ขอบใจนะจ๊ะ

 

ทริปนี้ถึงจะเป็นทริปสั้นๆมันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก หัวเราะได้ทั้งวันโดยไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย ได้สัมผัสประสบการณ์อะไรใหม่ๆ และอย่างน้อยก้อได้รู้ว่าได้รู้ว่าการรอโดยไม่รู้จักเบื่อมันมีความรู้สึกแบบนี้นี่เอง การไปไหนเป็นกลุ่มมันมีความสุขกว่าการไปไหนมาไหนคนเดียวตั้งเยอะ และที่สำคัญ...มีคนเชี่ยวชาญเรื่องความสวยความงามมากกว่าเราเย๊อะจริงมั๊ยจ๊ะน้องยู..อิอิอิ 

 

 

จะใช้คำว่า "ปัดฝุ่น" space ก็ฟังดูไม่ค่อยนานเท่าไหร่ หลังจากร้างรามานาน(โข) ต้องใช้คำว่า " ขุดกรุ"น่าจะดูเก่าขึ้นมาอิกนิ้สสสนึง..ว่ามะ

ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีกะมหาบัณฑิตใหม่แกะกล่อง น้องบอมม์ ของเรา ที่สามารถคว้าปริญาโทสาขานิเทศมาไว้ในครอบครองได้ เย้ๆๆๆๆ จัดงานเลี้ยงกันอย่างเอิกเริก ยิ่งใหญ่จนน่าเกลียดกันเรยยทีเดียว ถ้าต่อด๊อกเตอร์ขอเลี้ยงแบบนี้อิกซักทีนะน้องนะ..^^

 

แล้วเพื่อนรักของฉันล่ะตอนนี้แต่ละนางเป็นยังไงกันบ้างในวัยใกล้สิบสาม กับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น

เพือนโน๊ต -  โน๊ตเชิญยิ้มและชาวคณะ นั่งข้างโน๊ตเหมือนได้ไปนั่งดูเค้าประกวดแข่งขันหัวเราะโลก ไม่รู้จะฮากันไปไหน ถึงขนาดที่ว่าถ้าไม่ได้ยินเสียง(ใหญ่ๆ)หัวเราะดังๆ แสดงว่าโน๊ตไม่มา และเธอก็เป็นเจ้าของสโกแกน " ไปไม่กลับ..หลับไม่ตื่น..ฟื้นไม่มี" เนื่องจากว่าเวลาเที่ยวไม่ยอมกลับบ้าน(ง่ายๆ) แต่ถ้าหลับได้ที่แล้วเรียกให้ตายก้อหาได้ฟื้นไม่ จิงมั๊ยเมิง

 

เพื่อนเจ - คุณแม่คนใหม่  ..ฟ้า!!!..นายแน่มาก เสกลูกเข้าท้องเพื่อนเราได้สำเร็จแล้ว ตอนนี้อยู่ในช่วงฟักไข่เลยออกมาเย้วๆ ไม่ได้แล้ว ตอนนี้พวกเราได้รับภารกิจในการตั้งชื่อหลานว่าจะชื่ออะไรดี  ตอนนี้ยังนึกไม่ออก เอาเป็นว่าชื่อ "บอส" ไปก่อนละกันนะเพื่อน เพราะพ่อมันชอบปราบบอส ฮ่าาาาา..

 

เพื่อนแอน - สวยทุกกระเบียดนิ้ว ไม่สวยไม่ออกจากบ้าน นัดกันไปไหนแต่ละทีต้องแจ้งให้หล่อนทราบล่วงหน้าก่อนชั่วโมง-ชั่วโมงครึ่ง เพื่อหล่อนจะได้ประทินผิวทัน ทุกอย่างที่หล่อนทำไปทั้งหมดก็เพื่อ ร้านใบชาหมูกะทะเท่านั้น  สวยเพื่อไปหมูกะทะจิงๆ อยากรู้นักว่าถ้าวันนึงไม่มีหมูกะทะ เธอจะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ได้อย่างไร

 

เพื่อนต๊อก - ยามเฝ้าแมว ยามที่หมูบ้านอุ่นใจได้เลยว่าแมวที่มีเจ้าทุกตัวในหมู่บ้าน จะอยู่ครบทุกตัว เพราะจะได้รับการดูแลอย่างดีจากนาง เพราะทุกวันก่อนออกไปทำงานหล่อนจะตระเวนขับรถไปชะลอตามบ้านต่างๆที่มีแมวว่ายังอยู่ครบมั๊ย..สบายดีมั๊ย เหมือนเป็นคนสวย แต่โรคจิต ชอบถ้ำมองแมว ทุกวันนี้ทำงานบังหน้า  คนอะไรรักแมวขนาดนี้ คาดว่าถ้าวันนึง เจ้าหน่อมแน้มแมวของมันเกิดเป็นอะไรไป เพื่อนๆจะจัดทำ กงเต๊กรูปต๊อกเผาไปให้มันด้วยเพราะมันจะได้ไม่เหงา เนอะต๊อกเนอะ

 

นี่คือมุมเล็กๆของเพื่อนฉัน ขอบคุณสำหรับความเป็นเพื่อนที่มีให้กันเสมอมา รักเพื่อนๆนะจ๊ะ

Thanks.

ขอบคุณ บอมมี่ ที่เรียนจบ ป.โท เอาปริญญามาให้พวกพี่ๆมีหน้ามีตากันในสังคม

ขอบคุณ นังโน๊ตที่ทำให้กุสบายใจเสมอเวลาที่ได้คุยกะเมิง

ขอบคุณ นังเจ ที่คราวนี้กำลังจะมีเจ้าตัวน้อยให้พวกกุในช่วงทองกำลังขึ้นราคา..อิอิ

ขอบคุณ แอนนี่ที่มาอยู่เป็นเพื่อนกันแม้เมิงจะแต่งตัวนานแต่เมิงก้อสวยเพื่อพวกกุนิหน่า..ทำไมจะรอไม้ได้ จิงมะ

ขอบคุณ ต๊อกแข็งแรง แม้จะป่วยแค่ไหน งานยุ่งขนาดไหน เมิงก้อแข็งแรงเพื่อเพื่อนๆตลอดเวลา พักผ่อนบ้างก้ได้นะเพื่อน ซึ้งใจจิงๆ

ขอบคุณ บะบุค บะวิน ไป DIS สุดยอดมาก

 

C U SOON!!!!!

ไม่ได้อัพสเปชมานานมากกกก!!! อะไรอยยู่ตรงไหนจิ้มคลิกกันแทบไม่ถูก ดูวุ่นวายมะงุมมะงาหราไปหมด ง่าวได้อีกนะเนี่ย..อิอิ

...เก็บตกงานแต่งคุณนายเจเพื่อนเราจากสเปชน้องต๊อก http://hiamtok.spaces.live.com/ เนื่องจากsheอัพสเปชก่อนเราก้อเลยต้องยอมตกเป็นเบี้ยล่างเจ้าหล่อนซักครั้ง และแล้วก้อเป็นเวลาของยัยเจที่ได้ฤกษ์ออกเหย้าออกเรือนไปอีกราย หล่อนเดินลงจากคานอย่างสง่าผ่าเผยโดยไม่หันกลับมามอง(กรูและผองเพื่อน)ด้านหลังอีกเลย ยังไงก็ดีใจด้วยนะเพื่อนความสุขของเพื่อนก็คือเห็นเพื่อนมีความสุขนี่แหละ..T^T

   แพลนงานแต่งงานมาก็นาน ย้ำ!!แพลน (plan)เฉยๆ เมิงแพลนอย่างเดวเจงๆเพื่อน ทุกอย่างทำกันอย่างรวดเร็วมากไม่ว่าจะเป็นถ่ายรูปงานแต่ง ยันพิมพ์การ์ด , จองสถานที่ etc. ทุกอย่างเสร็จได้ในเวลาเพียงเดือนเดว  ต้องท้าวความก่อนว่า เจ้าสาวเพื่อนเราคนนี้มักทำอะไรเร็วเสมอ เวลานัดเจอกันแม้เจ้าหล่อนจะออกบ้านทีหลังแต่สามารถไปถึงที่หมายได้ในเวลาไล่เลี่ยกะคนที่ออกบ้านก่อนเสมอพอจอดรถปั๊บมือเธอสามารถเอื้อมไปปิดแอร์,วิดยุและดับเครื่องได้ในเวลาเดียวกัน คนหรือลิงฟะเนี่ย^^

   ก่อนวันงานประมาณ1อาทิตย์ เพื่อนต๊อกของเราเกิดอาการเปื่อยกระทันหัน (ร้อยวันพันปีไม่เคยล้มเปื่อยเล้ย)หมอลงความเห็นแล้วหล่อนเปื่อยเป็นไข้เลือดออกเลยต้องนอน รพ.2-3วัน เธอจึงคลายเครียดด้วยการใส่ชุดโรง'บาลออกไปหม่ำMKข้างนอก..ให้มันรู้เซี๊ยะมั่งว่าชั้นไม่ใช่ "โสรยา ศุภอรรถ" นะยะ ริจะมากักขังหน่วงเหนี่ยวกัน ฮ่าๆๆๆ

..26/09/08..เดินทางออกจากสุวรรณภูมิโดยแบกกระเป๋าเกินพิกัด..เฮ้อออ!!เกลียดกระเป๋าตัวเอง..อะไรนักหนาไปแค่3วันเอง..

..27/09/08..ลั๊นลาอยู่บ้านท๊างงงงวัน

..28/09/08..และแล้ววันงานก็มาถึง..มีโอกาสได้ไปทั้งงานพิธีตอนเช้าและตอนเย็น งานตอนเช้าฤกษ์ 9.00 น. พิธีรดน้ำสังข์น้องต๊อกโดนจับลากให้ไปเชิญน้ำสังข์ไปๆมาๆไหงเป็นกรูแทน ยืนตักน้ำสังข์นานมากกกก..ไขข้อเริ่มเสื่อมเอ็นหัวเข่าเริ่มยึดทำหน้าเลิ่กลั่กหาตัวการ(ยัยต๊อก)ไม่งั้นต้องมีการพยุงเพื่อนเจ้าสาวไปนั่งแหงมๆ...ซักพักเพื่อนแอนก็ตามมา..เธอมาเพื่อสวยและอิ่มเท่านั้น(จริงๆ)เพราะงานพิธีเสร็จแล้วเหลือแต่ร่วมฉันเพลเอ้ย!!กินข้าวเที่ยง..หลังจากนั้นหน้าที่ที่จะได้รับจากเจ้าสาวต่อจากนี้ไปคือต้องไปเป็น"เพื่อนเจ้าสาว" หมายกำหนดการอยู่ที่ 5.00 PM. และก็เป็นไปดังคาดหวัง (หวังอะไรไม่ได้เลย) เพื่อนเจ้าสาวมากัน 6.00 PM.เป๊ะ!! ตรงเวลามากกกกก..ทุกอย่างมันผิดที่เจ้าสาวคนเดียวถ้า 10 ปีที่แล้วเธอไปคบกะกลุ่มอื่น เธอคงไม่เจอเหตุการณ์แบบนี้..ฝนตกขี้หมูไหลฯของจริง..งานนี้เพื่อนเจ้าบ่าวเลยได้หน้านั่งหล่ออยู่หน้างาน..ชิร์!!..(ยังไม่สำนึก..แห่ะๆ)จากนั้นเพื่อนเจ้าสาวก้อช่วยงานเจ้าสาวมากมายโดยการไปยืนถ่ายรูปตามมุมต่างๆเพื่อเป็นการเดินสำรวจและดูแลแขกเหรื่อในงานไปในตัว (แถได้อีก) ผู้ใหญ่ในงานขอให้เฝ้าเหล้าให้หน่อยน้องต๊อกรับคำอย่างแข็งขันแล้วสั่งให้ลูกน้อง(โต๊ะกะเก้าอี้)เฝ้าเหล้าให้ด้วย..ดีมั๊ยเพื่อนเรา  และแล้วไฮไลท์งานก็มาถึง ได้เวลาเจ้าสาวโยนช่อบูเก้ ผู้โชคดีที่ได้รับคือ...(อยากรู้คำตอบให้เข้าไปดูเฉลยได้ตามที่อยู่นี้>>)   http://hiamtok.spaces.live.com/  ต๊อกหาลูกค้าให้แล้วนะ..งานเข้าๆ..อิอิ

กลับมาแว้ว!!!กลับมาพร้อมกับความชุ่มชื่นหัวจายยยยย..เหอๆๆๆ

 

ไปทำบุญ100วันให้ยายมาแล้วค่ะ ก่อนหน้านั้นยายได้เข้าฝันมาใบ้หวยงวดประจำวันพุธที่ 16 มกราคม 2551 ปรากฏว่า ถูกหวยค๊าบบบ!!! ( ถูกกิน ไป200บาท ( ฮิอๆๆกรูจจะบ้าตาย) ) เสียใจจนออกนอกหน้า ตีอกชกตัวมาหลายวัน..ขัดใจ!! ( เพราะวาดฝันไว้แล้วว่าถ้าถูกหวยจะดาวน์บ้านดาวน์รถ ) ก็เพิ่งมาบรรลุได้ในวันหนึ่งว่าตลอดชีวิตยายนั้น ถูกหวยแทบนับครั้งได้  ถ้ายายไม่เล่นหวยตั้งแต่สมัยยังเป็นสาวนั้น คาดว่า...บั้นปลายชีวิตยายจะสามารถดาวน์รถวีลแชร์ไว้ใช้ในยามแก่ได้โดยไม่ต้องใช้ลูกหลานเข็น..อิอิ

 

หลังจากที่ทำบุญให้ยายเสร็จสรรพเรียบร้อย..สามวันต่อจากนั้นคือการเที่ยวๆๆๆ..อย่างบ้าคลั่ง  คุณแม่และน้องๆชวนไปออกทริปที่ อ.ปาย กัน เราขออยู่กะเพื่อนที่เชียงใหม่ดีกว่า แต่จะนอนอยู่ที่บ้านตัวเองเกรงว่ายายจะมาใบ้หวยอีก ไม่ๆๆๆ  ไม่เอาแล้ว!! เลยขออนุญาตเพื่อนต๊อกไปสิงสถิตย์ที่บ้านเทอ เทอให้การต้อนรับเป็นอย่างดี โดยการพาไปมอมเหล้าในคืนแรก (ด้วยเหล้าแก้วเดียว..555) แล้วไปจบกันทีเตียง และตื่นมาตอนเช้าตัวเปือยเปล่าในผ้าห่ม ต๊อกเข้ามากอดพร้อมกับคำพูดที่ว่า " ท้อ !! ชั้นจะรับผิดชอบแกเอง "  เสียงต๊อกดังขึ้น!!(เสียงเล็กๆๆงุ๊งงิ๊งๆ) "อิท้อ อาบน้ำได้แล้ว..เมริงอาบข้างบนนะ เดวกุจะไปอาบข้างล่างเอง" เฮ่อ!!มะกี้กุฝันไปรึนี่ แม้จะฝันอุบาทว์  แต่ขอโทษนะคะ ในฝันชั้นเป็นนางเอกย่ะ ..หุหุ

 คืนที่สอง  ต๊อกพาทัวร์อีกแล้ว หลังจากที่เมื่อคืนก็กลับดึกกันพอสควร วันนี้เลยอ่อนเพลียกันเล็กน้อย แต่สัญญาต้องเป็นสัญญา เพื่อนต๊อกเลยพามากิน ICE Monster ที่ร้านแถวๆถนนนิมมานต์ฯ หลังจากที่อยากกินมาเป็นเวลาหลายวัน ต๊อกทำฝันของเราให้เป็นจริง (ขอบใจนะเพื่อน) แล้วต่อด้วยร้าน MAG Coffee ที่เลือกร้านนี้ก็เพราะ......

1. ร้านเล็กน่ารัก

2. มีคนนั่งเยอะมาก เรา ต๊อก เรา ต๊อก เรา แล้วก็ ต๊อก สรุป 3 โต๊ะ

3. ทุกร้านบนถนนนิมมานต์น้องต๊อกนั่งมาหมดแล้ว ยกเว้น!! ร้านนี้

4. นู๋ก็มาครั้งแรกเหมือนกันค่ะ..อิอิ

 

ถ้าอ่านข้อ2.บางคนจะรู้สึกงง ว่าเล่นมุกกันรึปล่าว แต่เรื่องนี้เรื่องจริงค่ะ เพราะทั้งร้านนั่งสลับโต๊ะนู้นโต๊ะนี้ เพลิดเพลินกับการถ่ายรูป อยากนั่งไหนก็นั่ง โดยลืมสนใจสิ่งรอบข้างที่มองผ่านกระจกเข้ามา  แต่ชั้นไม่สนใจหรอก ไม่อายด้วย เพราะอีก2วันก็กลับกรุงเทพแล้ว แต่เพื่อนต๊อกนี่สิ..อยู่อีกนานนนนน

 

ไม่ได้รู้สึกดีมากๆอย่างนี้มานานแล้ว กลับไปคราวนี้รู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก ขอบใจนะ...

 

1.ต๊อก ขอบใจแกมาก  ทั้งที่พัก อาหาร พาเที่ยว ตลอดสามวันที่ผ่านมา และโดยเฉพาะเรื่องห้องน้ำ ที่แกเสียสละไปอาบน้ำเย็นข้างล่างโดยที่ให้ชั้นอาบน้ำอุ่นข้างบน ซึ้งใจจริงว่ะเพื่อน... (T^T)

2.ไอ่บุ๊ค เพื่อน(เพิ่งจะ)รัก ขอบคุณทุกคำปรึกษา และความเป็นเพื่อนที่เมริงมีให้กะกรู  ( หวังว่าคราวหน้าแกเมา..คงไม่มีอะไรจะเคลียร์นะ  ไม่ไหวจะเคลียร์ )

3.โน๊ต เมริงเปิด-ปิดคอมพ์ฯ เป็นรึยังวะ !!

4.เจ & ฟ้า ( คู่ผัวตัวเมีย ), จุ๊บ , แอน  ขอบใจนะที่พวกเมริงไม่มาหากรู ชิร์!!งอน  ล้อเล่นน๊าาาา!!! กุรู้พวกเมริงมีงาน

5.นิว & ดิว ขนาดหนีไปเชียงใหม่ก็ยังตามมาทวงอึ๋มกัน ฮ่าๆๆๆ

 

เจอกันสงกรานต์ค๊าบบบบบ!!!

 

 

 

 

 

 

วันนี้เป็นวันแห่งความรัก...แต่ปีนี้คนรักของเราไม่อยู่แล้ว

เราไม่มีโอกาสแม้แต่จะร่ำลากัน..เค้าไม่อยู่แล้ว

 

"อยู่กะยายมาตั้งแต่เล็ก..อยู่กะยายมาตั้งแต่เด็ก"

อันนี้ไม่รู้ว่าเพลงใคร..แต่รุ่นหลังๆคงไม่ได้ฟัง

แต่ชิวิตฉันมันเป็นแบบนั้นจริงๆ

พ่อเสียตั้งแต่ฉันอายุได้สี่ขวบ

แม่ก็เลยพาฉันกับพี่สาวและน้องชาย

มาฝากไว้กับ"ยาย"ที่เชียงใหม่

เพราะแม่ต้องแบกภาระค่าเลี้ยงดูลูกทั้งสามคน..คนเดียว

 

"ยาย"ดูแลฉันมาตั้งแต่เล็ก

ในบรรดาพี่น้องทั้งหมดฉันจะเป็นคนขี้ขอเสมออยากได้นู่นๆนี่ๆ

อันไหนที่ยายให้ได้เค้าไม่เคยปฎิเสธเลย..แม้จะบ่นๆๆ แต่เค้าก็ให้

เค้าไม่เคยทำให้เรารู้สึกว่าเราขาดอะไรในชีวิต

เราสนิทกันมาก!!

แต่ด้วยความที่ชอบเถียง..เราก็มักจะเถียงกันด้วยเรื่องที่ไม่เปนเรื่องเสมอ

 

ตอนฉันเรียนอยู่มัธยมก็รู้ว่ายายเริ่มป่วยเป็นเบาหวาน

ยายเคยถามฉันว่า...

"ถ้ายายไม่อยู่แล้ว..แกจะทำยังไง??"

ฉันไม่ตอบเพราะน้ำตามันมักจะเอ่อก่อนที่จะตอบเสมอ

 

อยู่กับยายจนเรียนจบมหาลัย

ฉันต้องมาช่วยงานแม่ที่ชลบุรี

พี่น้องก็มาอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

ยายฉันก็ต้องอยู่บ้านคนเดียวเรราทำได้แค่ไปเยี่ยมเค้าเปนครั้งเปนคราวเท่านั้น

 

สี่ปีผ่านไปยายก้อป่วยหนักอีกครั้ง

หมอบอกว่ายายเปนโรคไตวาย เนื่องมาจากโรคเบาหวานที่ต้องกินยาเยอะ

ฉันเลยขอแม่กลับมาดูแลยายส่งยายฟอกไตตลอด 1 ปีเต็มๆ

ในระหว่าง1ปีนั้นฉันไม่เคยแม่ซักครั้งเดียวที่จะอยู่เฝ้ายายข้างเตียง

เพราะคิดว่ายายไม่เป็นอะไรหรอกอยู่กับหมอแล้ว ยังพูดติดตลกกับเค้าอยู่เลยว่า....

"ยายหนังเหนียวจะตาย อยู่กะนู๋ไปอีกนาน"

 

จนถึงวันที่ฉันต้องกลับไปทำงานที่ชลบุรีเพราะหาคนมาดูแลแทนได้แล้ว

วันนั้นเป็นวันออกพรรษาพอดี..ยายบอกว่าไปส่งที่วัดหน่อย

ฉันไปส่งยายที่วัดพาเค้าไปนั่งที่เก้าอี้..แล้วก็จะบอกเค้าว่า "นู๋ไปนะยาย"

แค่สี่คำเองทำไมวันนั้นคอมันตีบพูดไม่ออก จะร้องไห้อีกแล้ว

ยายลูบหัวแล้วบอกเราว่า "ขับรถดีๆนะ"

เราก็พยักหน้าแล้วรีบเดินออกมาเพราะตอนนี้น้ำตามันไหลออกมาอีกแล้ว

 

ฉันก็ทำงานได้อีกสามเดือนแต่ระหว่างนั้นก็จะกลับไปเยี่ยมยายอยู่เสมอ

จนวันนึงป้าโทรมาบอกว่ายายไม่ไหวแล้วนะ ก็เลยรีบซื้อตั๋วแล้วกลับมาดูเค้า

สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้านั้นคือคนแก่ที่ผอม นอนตัวงออยู่บนเตียง แต่ก็ยังมีแรงหันกลับมายิ้มให้

แล้วพูดว่า "มาหายายละกา ( มาหายายแล้วเหรอ)"จากที่เค้ากินอะไรไม่ได้เลย

เค้ากินเยอะขึ้นๆ จนฉันคิดว่าเค้าคงดีขึ้นแล้วฉันก้กลับไปทำงาน

 

ถึงเวลาที่ต้องกลับมาเยี่ยมยายอีกครั้ง

ยายอ้วนขึ้น

ดูดีขึ้น

แต่ก็คงไม่มีใครรู้ว่าเค้าจะไม่ได้อยู่กับเราอีกแล้ว

ก่อนวันที่ฉันจะกลับมาทำงานวันเดียว

แขนยายข้างที่ฟอกไตจจจู่ๆก้อมีเม็ดแดงๆแล้วเลือดก็ซึมออก

เลยพาเค้าไปหาหมอ..แต่ด้วยอาการของโรค เค้าก็จะโวยวายตลอดเวลา

โวยวายจนหาหมอเสร็จแล้วส่งกลับบ้านก็ยังไม่เลิกโวยวาย

จนเรารำคาญบอกแกว่าให้กินข้าวแล้วนอนเพราะแกจะเปนแบบนี้ประจำจนชิน

เลยออกไปกินข้าวกับเพื่อนข้างนอก

โดยที่ไม่รู้เลยว่า..วันนั้นจะเปนวันสุดท้ายที่จะได้อยู่กับเค้า

อีกสองชั่วโมงป้าโทรมาบอกว่า " ยายเสียแล้วนะ"

หัวใจมันหล่นวูบ เหมือนใจมันหยุดเต้น

ฉันขับรถเร็วแค่ไหนไม่รู้เหมือนใจมันอยู่ที่บ้านแล้ว

 

ถ้าหนูรู้ตัวก่อน..

หนูจะไม่ไปไหน

อยากนั่งฟังยายบ่น

จะทำดีกับยายมากกว่านี้

ตรงนั้นตรงนี้ยายยังไม่ได้ไปเลย

 

ยายนอนนิ่งบนเตียง

ไม่มีแม้แต่เสียงบ่น

ไม่มีแล้ว

 

เค้าไม่อยู่แล้ว

ยายรอหนูนะ..วันนึงหนูก็คงต้องไปอยู่ที่ที่เดียวกับยายละค่ะ..ยายคงรับรู้แม้ว่าเราจะไม่เคยแสดงความรักต่อกันมากนักแต่หนูก็รักยายที่สุดค่ะ

 

 

 

 

    สวัสดีปีใหม่ปี 2551 หรือปี 2008 ของฝรั่งเค้านะจ๊ะ ปีนี้เป็นปีนึงที่ได้ของขวัญอันแสนประทับใจจากน้องชายสุดที่รักสส์ทั้งสองคน"น้องหนุ่ม-น้องบอมบ์" ทำรูปเราเท่ากะตัวจริงมาให้เปนของขวัญวันเกิดอุตส่าห์แบกขึ้นเครื่องมาดีนะที่ห่อมาไม่งั้นชั้นล่ะอายแทน..อิอิ แต่ชอบมากกกกกค่ะ ไม่ต้องไปออกรายการ Twilight Show ก้อมีรูปเท่าฝาบ้านได้555+ขอบคุณนะจ๊ะน้องทั้งสองคน...นี่ก้อประเดิมปีใหม่ด้วยการไปท่องเที่ยวหลายๆที่และไปสองวันติดกันโดยไม่รู้จักเหน็ดรู้จักเหนื่อย (ทำไมอิตอนมาทำงานแค่นั่งเฉยๆมันก้อเหนื่อยแล้วฟระ) ผู้ร่วมทริปมีดังต่อไปนี้

 

 1.น้องอ้อ-คนที่สวยที่สุดในทริปนี้ 555

 2.เจ๊เจี๊ยบ-เจ้าแม่หยวกกล้วยไม่รู้ว่าsheจะขาวไปถึงไหน

 3.น้องหนุ่ม-ชายหนุ่มรูปงามจากเมืองเหนือหนีหนาวมา

 4.น้องบอมบ์-หนีหนาวมาพร้อมกะคนข้างบน

    วันแรกไปเริงร่าที่ตลาดบางน้ำผึ้งกันมาของกินเยอะมากใครชอบของกินเยอะๆไปตลาดแห่งนี้ได้เลย แต่แนะนำให้แบกโต๊ะกะเก้าอี้ไปด้วยนะเพราเค้าขายแต่ของกินจริงๆแต่ไม่มีที่ให้นั่งกินอ่ะ...(T^T) หลังจากอิ่มกันแล้วก้อแว๊บๆเข้ากรุงเทพไปถ่ายรูปกันไปมาจนค่ำเลยอ่ะอยากให้เพื่อนๆมาถ่ายรูปด้วยกันจัง ถ่ายรูปจนเหนื่อยทั้งนางแบบและตากล้องอีกวันก้อไปเสม็ดกันแต่เช้าถึงจุดหมายก้อเกือบเที่ยงพอดีนั่งเรือข้ามฟากไปกินข้าวเที่ยงที่เกาะเสม็ด อยากจะบอกว่าใครอย่าได้ไปกินข้าวที่ร้าน " คุณกร "ตรงหาดทรายแก้วเด็ดขาดเพราะไม่อร่อยโคตรๆแต่ประทับใจทะเลค่ะถึงคนจะเยอะแต่ความงามจากหาดทรายและสีของน้ำทะเลมมันสวยจิงๆอยากไปอีกรอบง่ะชอบ-ชอบ หลังจากนั้นก้อแวะซื้อของฝากแล้วก้อกลับบ้าน ไปกินข้าวกะครอบครัวที่ร้านอาหารตรงหน้าปากซอยบ้านมันทำให้รู้ว่าร้านอาหารตรงปากซอยหน้าบ้านอร่อยที่ซู้ดดดดด!!!ไม่ต้องถ่อสังขารไปกินที่ไหนไกลเล้ยย...เฮ้อออออ

 

Credit. FOR My Brother " Noom VS. Bomb "

 

      ไม่รู้ว่าจะมีคำไหนที่มันมากกว่าคำว่าขอบคุณมั๊ย ขอบคุณสำหรับของขวัญวันเกิดที่ทำให้และเอามาให้ด้วยตัวเองมันยิ่งใหญ่มากสำหรับความรู้สึกพี่(และของขวัญก้อชิ้นใหญ่มาก)จริงๆ ถ้าน้องสองคนมีโอกาสได้เข้ามาอ่านสเปชอันนี้อยากบอกน้องสองคนว่า พี่โชคดีมากที่มีน้องที่น่ารักและแสนดีแบบนี้ ขอบคุณจิง--จิงคับ

 

..วันพ่อที่ผ่านมาใครไปไหนกันบ้างจ๊ะ..สองสาวกระเทียมโทนและหญิงแกร่งเพื่อนของดิชั้นชวนกันไปเซนทรัลเวิลด์ งานนี้มีแกะดำค่ะ..อิอิ..ใครเอ่ยให้ทาย ติ๊กต่อกๆ..แกร๊งงงงง!!!! หมดเวลาค่ะ เฉลย ก้อเราเองไง หุหุ ห้างทั้งห้างเค้าใส่เสื้อเหลืองกัน ที่เหลือ --แกะดำ--ครับทั่น เซ็งชีวิตเลย อยากเอาปี๊บคลุมหน้า แต่หน้าก้อบานเกินจะหาปิ๊บที่ไหนมาคลุม ไม่ใช่ไม่รู้จักกาละเทสนะคะทุกท่าน อยากจะบอกว่าเสื้อเหลืองไม่แห้งมีกะเค้าอยู่ตัวเดียวค่ะ วันนั้นก้อเลยต้องตกเป็นเป้าสายตา เสมือนประหนึ่งว่าได้ผ่านการฆ่าคนมาแหม็บๆ เง้อออออออ!!..ปีนี้ก้อเหมือนทุกปีในรอบยี่สิบกว่าปีที่ไม่มีพ่อให้กอด อยากทำอะไรพิเศษๆให้พ่อในวันพ่ออย่างที่ลูกๆคนอืนเค้าทำเหมือนกันนะ แต่ตอนนี้ทำได้แค่ถวายสังฆทาน และไปเชงเม้ง เท่านั้นแหละ ใครอยากที่จะทำอะไรดีๆให้พ่อก้อรีบทำกันซะนะ ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ทำ เพราะเราไม่สามารถคาดเดาได้หรอกว่าวันพรุ่งนี้ของเราหรือของคนที่คุณรักนั้นจะเป็นอย่างไร..

...บ้าน"นู๋ต๊อก"เค้าว่าน่ารัก ฉันนั้นชักๆอยากจะเห็น อยากสัมผัสประตูเป็นๆ อยากจะเห็นบ้านต๊อกจังเล้ยยย!! ไปดูด้วยกันนะ..นะ(ทำนองเพลง: หมีแพนด้า , เนื้อร้องโดย: ลูกท้อ..อิอิ) ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีด้วยกะบ้านใหม่ของนู๋ต๊อก..สวยงามมมมม.. เฟอร์นิเจอร์ก้อไม่ค่อยแพงหรอกแค่ผ้าห่มผืนละ5000เอง ผ้าปูเตียงก้อแค่3000กว่าๆ ไม่รู้ว่าที่มันซื้อมาอ่ะมันใช้ดิ้นทองคำทอเอารึปล่าว หรือว่าเวลาปูนอนแล้วหน้าจะอ่อนไปอีกสิบปียะแก มีเฟอร์ฯอีกหลายอย่างที่หล่อนทุ่มทุนสร้างและไม่น่าเชื่อว่าหล่อนจะซื้อ(ขนาดเสื้อตัว250 หล่อนยังว่าแพงเลย)แต่หัวขโมยอย่าได้หวัง เพราะข้างกายเจ้าหล่อนจะมีบอดี้การ์ดมีดีกรีเป็นถึงสาวนักแม่นปืนทีมชาติ ซึ่งผู้นี้มักจะยิงปืนพลาดเป้า(น้อยมาก) และ อีกท่านนึงเป็นถึงเจ้าแม่ธุรกิจอาหารแปรรูป ต้องระวังให้ดีเพราะเจ้าแม่คนนี้สามารถควงตะหลิวไฟได้อย่างดีเยี่ยมและไม่พลาดเป้าเช่นเดียววกัน ยังไงก้อแล้วแต่ชั้นขอยินดีกับบ้านหลังใหม่ของแกอย่างใจจริงเพราะแกเป็นคนเดียวในบรรดากลุ่มเพื่อนตอนนี้ที่มีบ้านเป็นของตัวเอง แม้โลกใบนี้จะมีบ้านสร้างขึ้นมาวันละหลายพันหลัง ชั้นว่าบ้านแกหลังนึงล่ะที่ปลูกขึ้นมาพร้อมกับความรัก ความภูมิใจ และความสุขของแก..ชิมะเพื่อน  " ดอกไม้..ประตู..แจกัน..ดินทรายต้นไม้ใหญ่ แก้วน้ำจานชามบันได โคมไฟที่สวย..งาม ขอบรั้วและริมทางเดิน ต้นหญ้าอยู่ในสนาม บ้านนี้จะมีความได้ถ้ามี...เธอ.."